Herbata czarna – ma ogromną liczbę gatunków i odmian, zróżnicowaną paletę smaków i zapachów. Za najlepsze uważa się herbaty o całych, niepokruszonych liściach i dużej zawartości tipsów czyli tzw. samych wierzchołków młodych pędów. To właśnie tipsy odpowiedzialne są za zapach herbaty.

Za najlepsze wśród czarnych herbat uważa się herbaty cejlońskie i indyjskie, a wśród nich assamskie.

Chińskie herbaty wyróżniają się dużą liczbą gatunków, wspaniałym aromatem oraz jaśniejszą barwą niż herbaty indyjskie. Charakteryzują je również ciekawe aromaty: dymny, skórzany, przypalony.

Najpopularniejsze gatunki czarnej herbaty:

Darjeeling – poszczególne rodzaje tej herbaty (tj. Margaret’s Hope, Tuka, Castletonh, Badamtam) pochodzą od nazw plantacji z okolic Dardżyling, tam gdzie są zbierane. Jej krzewy dojrzewają w wilgotnym, górskim klimacie, a liście pachną różą i owocami cytrusowymi. Herbaty różnią się między sobą smakiem, a najbardziej cenione są listki z pierwszych wiosennych zbiorów.

Assam – gatunek tej herbaty uprawiany jest w północno-wschodniej Indii. Ma swój chiński odpowiednik, jednak indyjska odmiana ma mniej słodkie liście, mocniejszy, głęboki, czasami orzechowy smak.

Keemun – skręcane liście, które po zaparzeniu nadają  szlachetny, miedziany kolor.

Yunnan i Syczuan – herbaty z rejonu, w smaku przypominają migdały z akcentem korzenno-kwiatowym.

Źródła:

H. Szymanderska, "Herbata", MUZA SA, Warszawa 2004

A.Fiedoruk, "Herbata bez tajemnic", INSTYTUT WYDAWNICZY KREATOR, Białystok 2004